هق هق کردن

شب آخر اشک و خنده با غریبه؛ خاطره‌ای که فراموش نمی‌شود:

هق‌هق و هر‌هر هر دو از یک منطقه در مغز مهار می‌شوند: قشر سینگولیت قدامی. هنگام جدایی، دوپامین و اکسی‌توسین در نوسان‌اند و آغوش غریبه می‌تواند امنیت کاذب بدهد؛ ولی کورتیزول هنوز بالاست، یعنی بدن در حال سوگواری است. خنده‌ی بلند بعد از یک رابطه، همیشه علامت رهایی نیست؛ گاهی فقط زنگِ خطرِ سرکوبِ غم است.

راهکار:

این متن را می‌شود از زاویه‌ی دیگری خواند: هق‌هق شب آخر، سوگِ رابطه‌ای بود که مرده بود؛ و هر‌هرِ الان، صدای زنده‌شدن دوباره‌ی کسی است که دیگر برای تو نمی‌گرید. شاید تو هم به جای نگه داشتن نوارِ خاطره، فقط شاهدِ پایان یک نقش بوده‌ای.