حجاب با افتخار

یادگار زهرا؛ چرا حجاب را با افتخار می‌پوشم:

در عصب‌شناسی «حافظهٔ عاطفی»، اشیای یادگاری (ارثیه‌ها) با ترشح اکسی‌توسین مسیرهای پاداش مغز را فعال می‌کنند، دقیقاً مانند آغوش مادر. پارچهٔ حجاب وقتی به هویت جمعی وصل شود، به یک محرک شرطی برای حس تعلق و قداست تبدیل می‌شود. در تاریخ ادیان، پوشش نمادین زنان، مرز بین «ما و دیگران» را نشانه‌گذاری کرده، از رومیان باستان تا کاتولیک‌های قرون وسطی. پرسش: اگر نماد، هویت‌ساز است، انتخاب آگاهانهٔ آن چقدر از تحمیل خارجی متمایز می‌شود؟

راهکار:

حجاب در نگاه شما یک میراث بینانسلی است، نه یک فرمان خشک. این زاویه‌دید، آن را از یک «باید» به یک «بالیدن» تبدیل می‌کند؛ مثل سربازی که پرچم یگانی را با غرور حمل می‌کند، چون نماد تعلق است، نه زنجیر.