حفظ زبان مادری

اصالت زبان ترکی و قاطی شدن زبان‌ها:

زبان‌شناسی تاریخی نشان می‌دهد «خلوص کامل» در زبان‌های زنده تقریباً افسانه است: انگلیسی حدود نیمی از واژگانش ریشه لاتین/فرانسه دارد، ترکی عثمانی لایه‌های سنگین عربی و فارسی داشت، و ترکی آذربایجانی هم در تعامل با فارسی و عربی ساختار خود را حفظ کرده. پارادوکس اینجاست: زبان برای اصیل‌ماندن باید وام بگیرد ولی واج‌ها و نحو خودش را نگه دارد؛ وگرنه منجمد می‌شود. مرز اصالت را با «ساختار» بسنجیم یا با «واژه»؟

راهکار:

زبان مثل رودخانه است؛ اصالتش در بسته‌نماندنِ مسیر نیست، در زنده‌ماندنِ جریان است. ترکیِ امروز هم مثل فارسی و عربی از تعامل تاریخی ساخته شده؛ خلوص کامل در زبان‌های زنده تقریباً وجود ندارد. به‌جای قرنطینه‌کردن واژه‌ها، می‌شود روی توان واژه‌سازی و حفظ ساختار آوایی و دستوری تمرکز کرد.