حفظ تصویر عاشقانه در ذهن

نداشتن تو بهتر از خراب شدن تصور عاشقانه است؟:

در روانشناسی به این «ایدئال‌سازی دفاعی» می‌گویند: مغز به‌جای تحمل واقعیتِ آسیب‌رسان، تصویری ایستاده می‌سازد و به آن دل می‌بندد. جالب‌تر اینکه سیستم دوپامین مغز هنگام «انتظار» بیشتر از لحظه‌ی «رسیدن» فعال می‌شود؛ یعنی همان غیاب و تصورِ ذهنی، خودش یک ماده‌ی اعتیادآور است. آیا عاشقِ آدمی هستی یا عاشقِ تصویری که از او ساخته‌ای؟

راهکار:

این حس همان «سوگواریِ خیال» است؛ تو داری برای نسخه‌ای که در ذهن ساخته بودی عزاداری می‌کنی، نه برای آدمِ واقعی. اگر بخواهی راحت‌تر شوی، بپرس: بیشتر دلت برای آدم تنگ شده یا برای همان تصویر امنی که از او داشتی؟