هفت ماه از تلخترین شبهای تاریخ؛ نامهایی که نمیمیرند:
در تحقیقات مربوط به نسلکشیها، مانند هولوکاست، مورخان دریافتند که یادبود بر اساس اسامی فردی، نه صرفاً آمار کلی، میزان همدلی نسلهای بعدی را تا ۴۰٪ افزایش میدهد. مغز انسان با دیدن یک نام مشخص، اکسیتوسین ترشح میکند و آن را به حافظه بلندمدت میسپارد. بدون نام، فاجعه به سرعت در میان اعداد گم میشود و به «آن اتفاق ناگوار» تقلیل مییابد که هیچکس خود را در آن نمیبیند. به همین دلیل است که فراموشی جمعی، همیشه با پاککردن نامها شروع میشود.
راهکار:
یادآوری نامها تنها یک آیین سوگواری نیست؛ در روانشناسی جمعی، نامبردن از قربانیان، آنها را از یک عدد بیچهره به داستانی شخصی تبدیل میکند که فراموشی را دشوارتر میسازد. هر اسم تازه، در حقیقت یک شکاف تازه در دیوار انکار است.