از کودکی در هیئت حسین جان: خاطراتی که رهایمان نمیکند:
مطالعات روانشناسی جمعیت نشان میدهد گریه آیینی در گردهماییهای مذهبی مانند هیئت، اکسیتوسین (هورمون پیوند) را ترشح میکند و تا ۶۰٪ درد عاطفی را کاهش میدهد. خاطرهی کودکیات یک قلاب نوروبیولوژیک است که مغزت را برابر تلخیهای بزرگسالی واکسینه کرده. پرسش تیز: اگر این دستْ رها میشد، امروز چه بخشی از تابآوریات را از دست میدادی؟
راهکار:
در روانشناسی، دلبستگی به مناسک و نمادهای کودکی مانند هیئت، لنگرگاهی عاطفی میسازد که مغز در بزرگسالی برای کاهش اضطراب و بازیابی حس تعلق از آن استفاده میکند. این التماس «دستمان را رها نکن»، در واقع فراخوان به پناهگاهی ذهنی است که سالهاست امنیت روانی تو را تضمین کرده است.