اگه یه بهمنماهی باهات مهربونه، از دستش نده!:
بهمنماهی در طالعبینی با نماد آبریز شناخته میشود، اما عنصر حقیقیاش هواست، نه آب. این یعنی جریان فکری و منطق، نه احساسات سیلانیافته. آبریز دانش میریزد، نه اشک. جالبتر این که در روانشناسی شخصیت، اغلب میان آنچه از نماد انتظار داریم و آنچه واقعاً هست شکاف عمیقی وجود دارد. دوگانگی مهربانی و تیزی او دقیقاً از همین پارادوکس هوا/آب میتراود: ذهن تحلیلگر در لفافهٔ نمادی رمانتیک. آیا همین تناقض است که او را اینهمه پیچیده و جذاب میکند؟
راهکار:
مهربانی یک بهمنماهی، مثل باران بهاری کنار آتشفشان است؛ همان قطرات نرم میتوانند سنگها را بشکنند. نگاهت را از «او با دیگران چه کرد» بردار و ببین با تو چه کرد. آن تیغ تیز برای دیگران، شاید برای تو سپر باشد.