دلخونی یک شاعر: وقتی عاطفهات خرج کسی میشود:
در روانشناسی، این حالت را «سرمایهگذاری عاطفی» مینامند. جالب است که مغز، عشق یکطرفه را شبیه به اعتیاد پردازش میکند: همان مناطق مربوط به پاداش و درد فعال شده و ترک آن، علائم واقعی محرومیت ایجاد میکند. آیا این وفاداری است یا یک الگوی شناختی که باید بازنویسی شود؟
راهکار:
این متن، یک تصویر قوی از یکطرفه بودن و سرمایهگذاری عاطفی بیپاسخ را نشان میدهد. شاید جالب باشد که در پستی دیگر، از منظر روانشناسی «هزینههای از دست رفته» بررسی کنیم که چرا گاهی با وجود ضرر آشکار، در روابط میمانیم.