چرا دست از کاشتن گل در حیاط ناسپاسان برداریم؟:
آیا میدانستید در روانشناسی به این «نظریهٔ تخصیص منابع نادرست» میگویند؟ وقتی بازخورد (آب) وجود ندارد، مغز ما با ترشح دوپامین در لحظهٔ «امید به تغییر» ما را فریب میدهد. همان مکانیسمی که قماربازها را پای میز نگه میدارد. بپرسید: آیا اطرافتان «گلهایی» هست که فقط شما آبشان میدهید؟
راهکار:
این استعارهی زیبا به «سوگیری سرمایهگذاری از دست رفته» (sunk cost fallacy) اشاره دارد: هرچه بیشتر برای کسی بکارید، ترک کردن سختتر میشود. راهکار عملی: یک بازهی زمانی مشخص برای دیدن بازخورد تعیین کنید و بعد از آن بدون گناه متوقف شوید.