هدر رفتن بهترین ورژن من برای آدمهای اشتباه:
یک حقیقت روانشناختی جالب: وقتی بهترین انرژی خود را به کسی میدهیم که لیاقتش را ندارد، مغز ما دچار «ناهماهنگی شناختی» میشود - یعنی برای توجیه آن همه سرمایهگذاری، بیشتر به آن آدم وابسته میشویم. این همان مکانیسمی است که باعث میشود مردم در رابطههای سمی بمانند. علم میگوید هر بار که بهترین خود را برای کسی خرج میکنی، در واقع داری به مغزت یاد میدهی که آن فرد ارزشمند است. پس شاید بدترین چیز این نباشد که بهترین ورژنت را هدر دادی، بلکه این است که اجازه دادی مغزت فریب بخورد.
راهکار:
این حس آشناست چون ذهن ما تمایل دارد روی هزینههای ازدسترفته تمرکز کند (سوگیری هزینههای غرقشده). واقعیت این است که آن «بهترین ورژن» تو هنوز وجود دارد - فقط مسیرش عوض شده. سوال این است: حالا میخواهی این نسخه را برای خودت نگه داری یا باز هم خرج کنی؟