حضور معشوق در ذهن

جهان خیالی من و تو: شعر عشق و خیال:

نظریه‌ای در روانشناسی وجود دارد که می‌گوید «ذهن آینه‌ای» ما هنگام عشق ورزیدن، مرز بین خود و دیگری را محو می‌کند. نورون‌های آینه‌ای باعث می‌شوند احساسات و نیات معشوق را در ذهن خود بازسازی و تجربه کنیم، گویی او بخشی از جهان درونی ماست. آیا این پیوند عصبی، اساس آن «جهان مشترک خیالی» است؟

راهکار:

می‌توانی این ایده را با نوشتن یک قطعه کوتاه درباره «جهانی که در ذهن تو و معشوقت ساخته‌اید» گسترش دهی. مثلاً قوانین، جغرافیا یا تاریخ آن جهان خیالی چیست؟