بیخیال عالم، با خیال تو:
در روانشناسی، پدیدهای به نام «تفکر آرزومندانه» وجود دارد که در آن ذهن، واقعیت ناخوشایند را با خیالپردازیهای دلخواه جایگزین میکند تا اضطراب را کاهش دهد. اما جالب اینجاست که مطالعات نشان میدهند تصویرسازی ذهنی قوی از حضور یک عزیز، میتواند واکنشهای فیزیولوژیکی مشابه حضور واقعی او—مانند کاهش کورتیزول (هورمون استرس)—را در بدن ایجاد کند. گویی ذهن، مرز بین خیال و واقعیت را درمینوردد. آیا این اوج تسلط عشق بر زیستشیمی بدن نیست؟
راهکار:
این ایدهی زیبا را میتوان با یک حرکت خلاقانه گسترش داد: سعی کن یک قطعه موسیقی ملایم بیکلام پیدا کنی که با حس این بیت هماهنگ است و هنگام خواندن آن، به آن موسیقی گوش کنی. این کار میتواند تجربهی حسی از «بیخیال عالم شدن» را عمیقتر کند.