نگاه کردم، اما خود را پیدا نکردم. تصویر در آینه شکسته بود و تکهها، مثلِ خاطرات، بینظم روی زمین پخش شده بودند. جهانِ من هم همینطور بود؛ تکهتکه، بیشکل و بیرنگ. تنها چیزی که در این تصویرِ درهمشکسته، هنوز مشخص و بیرحمانه بود، تپشِ قلبم بود که به من یادآوری میکرد هنوز در این خلاء، حضور دارم.️
3.0
تنهایی فلسفی احساس پوچی شکستن آینه حضور در خلاء تکه تکه شدن هویت هویت از تصویر نمیآید؛ از سیگنالهای درونحسی میآ...