حتی خیال حضور دوستان هم دلگرم‌کننده است:
پارادوکس غیبت: مغز برای تحمل نبودنِ آدم‌های مهم، «شبیه‌سازی حضور» می‌سازد؛ تصویرسازی ذهنی چهره و خاطرات مشترک، نواحی پاداش و شناخت اجتماعی را فعال می‌کند و کمی از خلأ فاصله را پر می‌کند. همین است که خیالِ یک جمع، گاهی از حضور واقعیِ یک غریبه پررنگ‌تر است. ذهن شما بیشتر دلتنگِ حضور فیزیکی است یا حسِ تعلق؟
راهکار:
این جمله فقط دلتنگی نیست؛ دارد می‌گوید خیالِ جمع، خودش یک جمع کوچک است: ارزش آدم‌ها را نه فقط در بودنشان، بلکه در خلأیی که بعد از رفتنشان می‌سازند می‌شود حس کرد. «سه‌هیچ بردنِ خیال» هم یعنی ذهن، حضور غایب‌ها را با شدت بیشتری بازسازی می‌کند تا جای خالی، کمتر به چشم بیاید.