حضور بی روح

حضوری که شبیه نبودن است:

در روانشناسی، «تنهایی عاطفی» دقیقاً همین حس است: محاصره شدن توسط کسی که از نظر احساسی غایب است. این وضعیت می‌تواند از تنها بودنِ محض، مخرب‌تر باشد چون امیدواری‌های بی‌پاسخ، سیستم عصبی را در حالت استرس مزمن قرار می‌دهد. آیا این «مرگ تدریجی» اجتناب‌ناپذیر است؟

راهکار:

این متن می‌تواند نقطه شروع یک شعر یا داستان کوتاه درباره «غیاب در حضور» باشد. شاید جالب باشد که ادامه‌اش را بنویسید و ببینید این شخصیت به کجا می‌رسد.