حضور عزیزان مثل آفتاب

قدردانی از مهربانی عزیزان در لحظات خستگی:

نور خورشید واقعی باعث ترشح سروتونین و ویتامین D می‌شود، اما جالب اینجاست که مهربانی دیگران هم همان مسیر عصبی را فعال می‌کند: وقتی کسی با تو مهربان است، مغزت اکسی‌توسین و دوپامین آزاد می‌کند – دقیقاً مثل نشستن زیر آفتاب گرم. حتی تحقیقات نشان داده که دیدن چهره‌ی عزیزان، بخش ‘پاداش’ مغز را روشن‌تر از دریافت پول می‌کند. سوال اینجاست: چرا گاهی فراموش می‌کنیم که این ‘آفتاب مجازی’ را به‌اندازه‌ی واقعی‌اش جدی بگیریم؟

راهکار:

این حس که حضور کسی مثل آفتاب گرمت می‌کند، ریشه در نورون‌های آینه‌ای دارد: وقتی مهربانی می‌بینی، مغزت همان مواد شیمیایی آرامش‌بخش را ترشح می‌کند که انگار خودت داری محبت می‌کنی. پس قدردانی کردن از این لحظه‌ها، اثرش را دوچندان می‌کند.