هدفون و دلتنگی

ایستاده در غبار مه‌آلود غم با طوفان و هدفون:

شنیدن موسیقی غمگین در اوج اندوه، مغز را وادار به ترشح پرولاکتین می‌کند؛ هورمونی که تسلی‌بخش است و اندوه را به تجربه‌ای لذتبخش و زیباییشناسانه تبدیل می‌کند. این پارادوکس توضیح می‌دهد چرا داوطلبانه در هنر سوگوار غرق می‌شویم. آیا این دلیل روشن شدن هدفون در میان غبار غم است؟

راهکار:

ایستادن در غبار غم یعنی چشم‌ها را بستن تا فقط طوفان را بشنوی، نه اینکه گم شوی؛ شاید این سکوت انتخابی، نقشهٔ راهیست که با فرکانس‌های غم، مسیر را ترسیم می‌کند.