حد وسط در عشق

پرستش یا رها کردن زن؛ آیا عشق حد وسط ندارد؟:

در روانشناسی به این «تفکر صفر و صد» یا «دوقطبی‌سازی» می‌گویند؛ وقتی کسی را یا فرشته می‌بینیم یا رهایش می‌کنیم، در واقع داریم او را از «انسان بودن» می‌اندازیم. پژوهش‌ها نشان می‌دهد این الگو در دلبستگی اضطرابی/اجتنابی ریشه دارد؛ پرستش و رها کردن هر دو راهی برای فرار از صمیمیت واقعی‌اند. آیا می‌شود بی‌آنکه کسی را بت کنیم، دوستش داشت؟

راهکار:

این جمله در واقع درباره‌ی ترس از صمیمیت است؛ «پرستیدن» فاصله می‌سازد و «رها کردن» هم فاصله. حد وسط، دیدن انسانِ برابر است؛ نه بت، نه طردشده.