حد و مرز رفاقت

نون و نمک خوردن نشانه رفاقت نیست؛ شاید فقط گرسنه بود:

در روانشناسی به این «خطای بنیادی اسناد» می‌گویند: ما کارِ مهربانانه دیگران را به شخصیت‌شان نسبت می‌دهیم، غافل از اینکه آدم‌ها خیلی وقت‌ها تحت فشار موقعیت رفتار می‌کنند. آزمایش گرسنگی مینه‌سوتا نشان داد آدم‌های گرسنه فقط به غذا فکر می‌کنند و روابط اجتماعی‌شان ابزاری می‌شود. پس شاید «نون و نمک» در فرهنگ ما یک پیمان مقدس باشد، اما برای طرف مقابل فقط یک وعده غذای رایگان بوده. رفاقت با گرسنگی سنجیده نمی‌شود؛ با انتخابِ ماندن موقع بی‌غذایی سنجیده می‌شود. نظر شما چیست؟

راهکار:

این جمله را می‌توانی در قالب یک جمله‌ی مکمل جلو ببری: «کسی که بعد از سیرشدن هم سرِ سفره‌ات ماند، رفیق واقعی است.»