قدرِ آدم را تنها کسی میداند که در حد اوست:
در روانشناسی به این پدیده «ناتوانی در درک برتری دیگران» میگویند؛ بخشی از سوگیری دانینگ-کروگر: همانهایی که کمترین مهارت را دارند، بیشترین خطا را در ارزیابی دیگران هم دارند. چون برای فهمیدن عظمت کسی، باید خودت ظرفیت درک آن را داشته باشی. در غیر این صورت، ارزش واقعی تو در ذهن محدودِ آنها جایی ندارد. پس سکوت تو خودبزرگبینی نیست؛ فقط سطح درک آنهاست. سؤال: اگر کسی در تاریکی است، تقصیر خورشید است؟
راهکار:
این جمله را میتوان از زاویهای دیگر هم بازتعریف کرد: کسی که در حد تو نیست، نهتنها ارزشت را نمیبیند، بلکه ظرفیت دیدنش را هم ندارد؛ پس قضاوت او دربارهی تو، در واقع تصویری از محدودیت خودش است، نه ارزش تو. این نگاه، قدرت را از نظر دیگران میگیرد و به خودت برمیگرداند.