هیچکس شبیه او نیست؛ حسرت یک دلدادگی خاص:
مغز در دلبستگی رمانتیک، مسیرهای پاداش مشابه اعتیاد را فعال میکند و فرد غایب را از طریق ایدهآلسازی به نسخهای بیرقیب تبدیل میکند. پژوهشها نشان میدهند خاطرهها هر بار بازنویسی میشوند؛ یعنی غمِ «هیچکس شبیهاش نیست» تا حدی حاصل حافظه بازسازیشده است، نه واقعیت ثابت.
راهکار:
این جمله بیشتر از فقدان، ایدهآلسازی پس از آن را نشان میدهد؛ ذهن برای حفظ پیوند عاطفی، نسخهای بینقص از فرد غایب میسازد. میتوانی بهجای جستوجوی کپی، ویژگیهایی را که واقعاً برایت مهماند فهرست کنی تا معیار از ابهام خارج شود.