هیچکس وجود نداره

احساس پوچی: زندگی دروغی مسخره است یا فقط یک خطای ذهنی؟:

در آزمایش فکری «مغز در خمره»، این احتمال مطرح می‌شود که کل زندگی ما شبیه‌سازی‌ای عصبی و توهمی بیش نیست. جالب‌تر اینکه نوروساینس نشان می‌دهد مغز ما در هنگام تنهایی مزمن، نواحی مربوط به «نظریه ذهن» دیگران را مثل یک زخم فانتوم فعال می‌کند: یعنی درد نبودن آدم‌ها، خودش مدرکی از وجودشان است. اگر واقعاً هیچکس نبود، چرا فقدانشان اینقدر واقعی حس می‌شود؟

راهکار:

این حس را «خطای سولیپسیسم» می‌نامند: مغز ما گاهی آگاهی دیگران را مثل یک توهم پردازش می‌کند. اما واقعیت این است که همان تردیدی که تو نسبت به وجود دیگران داری، آنها هم دقیقاً همان تردید را به تو دارند. این تناقض، بهترین مدرک برای وجود واقعی همه ماست.