توهم بیبدیل بودن؛ چرا گورستان پر از آدمهای فراموش شده است؟:
پدیدهای در روانشناسی به نام «توهم پایان تاریخ» نشان میدهد که انسانها ذاتاً گمان میکنند اثرشان برای همیشه ماندگار است. در حالی که بررسی گورستانهای تاریخی ثابت کرده ۹۰٪ سنگقبرها پس از سه نسل دیگر خوانده نمیشوند. مغز ما نامهایی را که با هیجان قوی پیوند نخوردهاند، در عرض یک دهه بهتدریج پاک میکند. حتی افراد مشهور هم از این قاعده مستثنی نیستند؛ گورستان پرلاشز پاریس مملو از سلبریتیهایی است که حالا فقط یک نام روی سنگ هستند. آیا میدانید چند درصد از نوابغ مدفون در آنجا کاملاً برای بازدیدکنندگان ناشناس ماندهاند؟
راهکار:
اینکه همه ما فراموش میشویم، بیشتر از یک تلنگر تلخ، میتواند رهاییبخش باشد: وقتی بدانی قرار نیست هیچکس جاودانه بماند، فشار «ماندگار شدن» از روی دوشت برداشته میشود و میتوانی بیواهمه از قضاوت تاریخ، برای لحظههای واقعی زندگی کنی. انگار مجوزی برای سبکبالی دریافت کردهای.