هیچ کس ماندنی نیست

هیچ کس ماندنی نیست؛ نگاهی به فانی بودن دنیا:

در زیست‌شناسی، هیچ موجودی برای جاودانگی طراحی نشده؛ حتی سلول‌های بنیادی در آزمایشگاه هم فقط تعداد محدودی تقسیم می‌شوند. قانون آنتروپی می‌گوید هر سیستم منظمی به‌مرور به بی‌نظمی می‌رود. بدن شما هم یک سیستم باز است که با انرژی غذا و اکسیژن، نظمِ موقت را حفظ می‌کند؛ پس «ماندنی نبودن» نه یک ضعف، بلکه شرط بقای جهان است. آیا اگر جاودانه بودیم، هنوز برای لحظه‌های کوچک ارزش قائل می‌شدیم؟

راهکار:

این جمله را میشود بهجای تهدید، دعوتی برای حضور دانست: اگر هیچکس نمیماند، همین لحظهی مشترک تنها دارایی واقعی است. بازنویسی پیشنهادی: «پس بگذار این آنی که هستیم، بینهایت شود.»