هیچ کس دلش نمی سوزد

چرا هیچ کس دلش برات نمی سوزد؟:

ظرفیت همدلی انسان محدود است؛ مغز برای صرفه‌جویی شناختی، رنج دیگران را انتزاعی می‌کند. در پدیده‌ی اثر تماشاگر، هرچه جمع بزرگ‌تر باشد، مسئولیت کمک میان افراد پخش می‌شود و کسی اقدام نمی‌کند، نه آن‌که بی‌احساس باشد. به همین دلیل «دل نسوختن» اغلب سکوت جمع است، نه خیانت فرد.

راهکار:

این جمله بیشتر از آنکه واقعیت بیرونی باشد، فریاد یک نیاز برآورده‌نشده است: نیاز به دیده شدن. شاید به‌جای انکار همدلی، لحظه‌هایی را مرور کنی که کسی حتی برای چند ثانیه غم تو را جدی گرفت؛ همان استثناها نقشه‌ی آدم‌های امن تو هستند.