ناپایداری زندگی و جدایی روح از جسم:
قانون دوم ترمودینامیک میگوید هر نظمی به بینظمی میرود؛ ستارهها، سلولها و خاطرات. اما مغز برای تحمل این ناپایداری «توهم پیوستگی» میسازد: خودآگاهی را فیلمی یکدست میبیند که هر فریمش جدا و گذراست. روح هم اگر باشد، شاید همین روایت ادراک باشد، نه شیئی ماندگار. آیا «من» هم فقط یک روایت موقت است؟
راهکار:
این جمله را میشود اینطور خواند: ماندگاری در «ته» نیست، در «مسیر» است. اگر روح هم مهمان جسم باشد، هر لحظهٔ همبودنشان ارزشمندتر میشود، نه فقط غمانگیزتر. مثل شعری که پایانش معلوم است؛ همان پایان به هر بیت وزن و معنا میدهد.