تنهایی حاصل جمع آدمهای غایب:
نوروساینس نشان داده که طرد اجتماعی همان نواحی مغز را فعال میکند که درد فیزیکی فعال میکند: قشر سینگولیت قدامی و اینسولا. مغز ما تنهایی را مثل شکستگی استخوان پردازش میکند. جالب اینجاست که این سیستم احتمالاً برای بقا تکامل یافته: انسانهای اولیه طرد از گروه معادل مرگ بود. پس تنهاییات یک خطای شناختی نیست، یک زنگ هشدار بیولوژیک است. حالا سؤال: آیا این زنگ را نادیده میگیریم یا تبدیلش میکنیم به نقشهای برای پیدا کردن آدمهایی که باید باشند؟
راهکار:
این جمله ریاضیوار، تنهایی را حاصل جمع غیابها میداند. اما اگر آن را ضرب در حضور خودت کنی، عدد جدیدی به دست میآید: تنهایی میشود بستری برای خلق معنا، نه فقط جای خالی دیگران.