کنایه «حالت خوبه» در تنهایی عمدی:
در روانشناسی، «آسیبزدایی عمدی» یا دردکشی اختیاری وجود دارد؛ گاهی فرد خود را در معرض صحنهای رنجآور قرار میدهد تا با شوک ناشی از آن، فرآیند واقعبینی و پذیرش را تسریع کند. این همان کاری است که گوینده با رفتن عمدی به سمت «تنهاشی» انجام میدهد. آیا این روشِ سالمی برای کنار آمدن با احساسات است؟
راهکار:
این متن از یک پارادوکس قوی استفاده کرده: عملِ عمدیِ رفتن به سمت «تنهایی» برای دیدنِ «حالِ خوب»ِ دیگری. شاید بتوان این تضاد را در قالب یک داستانک کوتاه یا نامهای خطاب به آن «تو» گسترش داد تا فضای پرتنش بین انتخابِ رنج و مشاهدهی رهایی بهتر ترسیم شود.