بیقراری مثل باد سحرگاه:
در فیزیک، بادِ سحرگاه (نسیم زمینی) بهدلیل اختلاف دمای سریع بین زمین و هوا ایجاد میشود؛ یک آشفتگی گذرا و قابل پیشبینی. جالب نیست که ذهن انسان برای توصیف بیقراری درونی، دقیقاً به الگویی طبیعی از یک «بیثباتی موقت» متوسل میشود؟ این تصویر در شعر کلاسیک فارسی چقدر تکرار شده؟
راهکار:
این حسِ شاعرانه را میتوان با یک قدمزدن واقعی در سحرگاه و مشاهدهٔ دقیقِ حرکت باد و نور، به یک اثر هنری ملموس (مثل یک طرح خطی یا صدای ضبطشده) تبدیل کرد.