حال خوب ظاهری و افسردگی پنهان:
در روانپزشکی به این وضعیت «افسردگی خندان» میگویند؛ فرد نقش سالم را چنان ماهرانه بازی میکند که حتی پزشک هم دیر متوجه میشود. مغز در استرس مزمن، کورتیزول ترشح میکند و آمیگدال بیشفعال میشود، اما چهره همچنان آرام میماند. نکته متناقض این است که انکار درد، موقتاً از فرد محافظت میکند و در بلندمدت دقیقاً همان بیماری را عمیقتر میسازد. چند درصد آدمهای دوروبرمان الان دارند همین نقش را بازی میکنند؟
راهکار:
این متن به پدیدهٔ «افسردگی خندان» نزدیک است؛ حال خوبی که بیشتر شبیه یک نقش اجتماعی است تا احساس واقعی. شاید تلخترین بخش ماجرا این باشد که دیگران فقط نسخهٔ نمایشی ما را میبینند، نه پشت صحنه را.