حال و روزگار من؛ گذشته رفت و آینده نامعلوم است:
نکتهی شگفتآور این است که مغز انسان زمان را خطی درک نمیکند؛ خاطره از گذشته و تصور از آینده هر دو در همان ناحیهی پیشپیشانی ساخته میشوند. یعنی «مستقبل» همیشه بازسازیِ «ماضی» است. اگر جهتِ زمان در ذهن ما ساختهی خودمان باشد، پس همین «حال این» فقط یک لحظهی گذرا نیست؛ تنها نقطهای است که واقعاً وجود دارد. آیا میدانستید در فیزیک کوانتوم، آینده تا لحظهی اندازهگیری قطعیت پیدا نمیکند؟
راهکار:
این گفته را میشود با نگاه رواقی بازخوانی کرد: گذشته و آینده هر دو بیرون از ارادهی ما هستند و «حالِ این» تنها دارایی واقعیِ ماست. همین زاویه میتواند سرآغاز یک شعر یا متن کوتاه دربارهی زندگی در لحظه باشد.