مجنونهای امروزی همه نامردند:
جالب است که در اسطورهی اصلی، مجنون نماد عشق پاک و دیوانهوار است، اما اینجا انگار جامعهشناسانه نقدش میکنی: در دنیای مدرن، بسیاری از «مجنونها» در واقع عاشقپیشههایی هستند که پس از رسیدن به معشوق، فرار میکنند. این یک پارادوکس روانشناختی است: ترس از وصال در کسانی که فقط شیفتهی تعقیباند. آیا این «مجنونزدگی» یک مکانیزم دفاعی در برابر صمیمیت واقعی نیست؟
راهکار:
این متن به اسطورهی لیلی و مجنون اشاره دارد، اما آن را وارونه میکند: مجنونهای واقعی نامردند. اگر میخواهی این حس را در یک داستان کوتاه یا پست بعدی بسط دهی، میتوانی یک «مجنون مدرن» خلق کنی که به جای بیابان، در شهر و شبکههای اجتماعی دنبال لیلی میگردد و در نهایت خودش فرار میکند.