تو همون حال خوب همیشگی که میخوامش (متن عاشقانه):
مغز بین «خواستن» و «لذت بردن» مرز قائل میشه. دوپامین هورمون خواستنه، نه لذت. برای همین همیشه دلت میخواد حال خوب تکرار بشه، ولی وقتی بهش میرسی یه چیزی کمه. تحقیقات نشون دادن پیشبینی لذت، دوپامین بیشتری از خود لذت ترشح میکنه. عشق شاید یعنی پیشبینی همیشگی حال خوب، و تو خودِ اون پیشبینیِ بیپایانی.
راهکار:
شاید این همه تمایل به «حال خوب» اون شخص، نشونه گم شدنِ بخشی از خودته. آدمها گاهی آیینهای میشن برای همون حس و حالی که خودمون فراموشش کردیم. حال خوب رو درونت جستجو کن، تا آینه زود نشکنه.