وقتی دل خوش نباشه هیچی قشنگ نیست:
در روانپزشکی به این حالت «آنهدونیا» میگویند؛ وقتی خلق پایین میآید، مدار پاداش مغز کمتر دوپامین ترشح میکند و قشر اوربیتوفرونتال زیبایی را خنثیتر پردازش میکند. مغز در این وضعیت برای حفظ انرژی، اول حساسیت به لذت را قطع میکند، نه توجه به تهدید را؛ برای همین هیچچیز قشنگ نمیآید.
راهکار:
این جمله را میشود یک دادهی عصبی خواند: ادراک زیبایی بیشتر از چشم، به حالِ سیستم پاداش مغز وابسته است. پس «دل خوش» تجمل نیست؛ تنظیمگر کیفیت دیدن جهان است.