حال بدی که هیچکس باور نکرد؛ مرداب بی نیلوفر:
یک یافتهی عصبشناختی: مغز انسان وقتی دردِ عاطفی دیگران را میبیند، همان مناطقِ دردِ جسمی را فعال میکند، اما با شدت کمتر؛ برای همین «باور نکردن» فقط بیاحساسی نیست، محدودیتِ سیمکشی مغز است. آدمها دردِ تو را با مقیاسِ دردِ خودشان اندازه میگیرند، نه با عمقِ مردابِ تو. سؤال این است: اگر هیچکس باور نکند، آیا آن درد از واقعیت میافتد؟
راهکار:
میشود این تصویر را وارونه دید: شاید مرداب برای نیلوفر نبود، بلکه نیلوفر برای مرداب نبود. باورنکردن دیگران، گاهی نشانهی ناتوانی آنها در دیدنِ عمقِ درد است، نه نبودنِ خودِ درد.