یادم میمونه کی سعی داشت بخندونتم؛ قدردانی از مهربانیها:
یک یافتهی جالب: مغز در غم و ناراحتی تمایل به تمرکز روی جنبههای منفی دارد، اما وقتی کسی در همین وضعیت ما را میخنداند، دوپامین و اکسیتوسین همزمان ترشح میشوند و این ترکیب باعث میشود آن شخص در حافظهی هیجانی با برچسب «امن» ذخیره شود. به همین دلیل، خندهای که در روزهای بد هدیه گرفته میشود، عمیقتر از هر خندهی معمولی در خاطره میماند.
راهکار:
اگر بخواهی این حس را گسترش بدهی، میتوانی همین جمله را به یک پیام کوتاه برای همان آدم تبدیل کنی: «یادم میمونه کی سعی داشت بخندونتم»؛ این کار، قدردانی را به یک رابطهی عمیقتر تبدیل میکند.