حال خراب و تنهایی در شعر امروز:
آیا میدانستید که مغز انسان در حالت ناامیدی مزمن، تولید نوراپینفرین را تا ۶۰٪ کاهش میدهد؟ این ماده شیمیایی مستقیماً با انگیزه و انعطافپذیری شناختی در ارتباط است. همان «بیقلمی» که در شعر اشاره شد، میتواند نشانهای از افت دوپامین و سروتونین باشد. جالب اینجاست که در تحقیقات علوم اعصاب، بیماران افسرده اغلب از استعارههایی شبیه «شبگردی بیخوابی» استفاده میکنند. آیا خود این سرودن درد، نوعی داروی ضد ناامیدی نیست؟
راهکار:
این تصویر از «نویسندهای بدون قلم و کاغذ» یادآور نظریه «خلأ ابزار» در خلاقیت است: گاهی محدودیت ابزار، مغز را مجبور به یافتن مسیرهای عصبی جدید میکند. مثلاً نویسندگان بزرگ مانند بورخس در نابینایی، آثار شگفتانگیز خلق کردند. شاید این «نبودن» خودش موتور خلاقیت باشد.