حافظه کوتاه برای لطف

کم‌حافظه‌تر از ماهی؛ ناسپاسی انسان در برابر خوبی‌ها:

برخلاف افسانه رایج، حافظه ماهی‌ها سه ثانیه نیست؛ ماهی‌های طلایی می‌توانند تا ماه‌ها صاحبانشان را بشناسند و آموزش ببینند. اما انسان‌هایی که خوبی را فراموش می‌کنند، با سانسور انتخابی خاطرات، عملاً ثابت می‌کنند که حافظه کوتاه‌مدتشان قابل برنامه‌ریزی است. این یک سوگیری شناختی به نام «بی‌طرفی منفی» است که تهدیدها را بهتر از لطف‌ها ذخیره می‌کند. آیا این فراموشی یک انتخاب بقایی است یا یک لطف به خود فرد؟

راهکار:

این جمله را می‌توان اینطور هم دید: خوبی کردن مانند بذر پاشیدن است؛ بعضی خاک‌ها آن را نمی‌پذیرند، اما باغبان واقعی به امید باران بعدی باز هم می‌کارد.