ناشنوایی در برابر نادانان و شنوایی در برابر دانایان:
مغز انسان برای صرفهجویی در انرژی، اعتمادبهنفس بالا را با تخصص اشتباه میگیرد. اثر دانینگ-کروگر نشان میدهد نادانها اغلب با قطعیت بیشتری سخن میگویند و مغز ناخودآگاه این قطعیت را نشانه دانش میپندارد. گوش دادن به سخن نادان فقط وقت تلف کردن نیست؛ مسیر عصبی قضاوت را هم آلوده میکند. پس ناشنوایی انتخابی در برابر هیاهو، یک مهارت شناختی است تا یک توصیه اخلاقی صرف.
راهکار:
این جمله را نهتنها بهعنوان یک فضیلت اخلاقی، که بهعنوان یک فیلتر شناختی ببینید: هر روز حجمی نویز اطلاعاتی وارد ذهن میشود. گوش را میتوان مثل صافی تنظیم کرد؛ ملاک فقط دانایی گوینده نیست، بلکه سند، منطق و شواهد پشت سخن است. پیش از باز کردن گوش، چند ثانیه بررسی کنید گوینده از چه جایگاهی و با چه دادهای حرف میزند.