میگذره تا بفهمی برای کسی نیستی:
دقیقاً همون لحظهای که مغزت بالاخره میپذیره «هیچ تغییری تو رو برای اون شخص «مناسب» نمیکنه» یه فرایند عصبی به اسم «بازسازی شناختی» توی قشر پیشپیشانی شروع میشه: داری نقشهٔ ذهنیات از رابطه رو پاک میکنی. این تصمیم از نظر بیولوژیکی معادل ترک یه اعتیاده – چون همون مسیر دوپامینی که تو عشق فعال میشه، تو جدایی تا سه ماه در حال نوسانه. جالبه که هر انسانی ظرف ۳ تا ۶ ماه بعد از جدایی به ثبات هیجانی میرسه، ولی اگه هنوز بهش امید داشته باشی، این چرخه تا ۲ سال طول میکشه. سوال تلخ: چرا فکر میکنیم تحمل دردِ «شاید» راحتتر از پذیرش «نه» هست؟
راهکار:
این حس رو میشه با مفهوم «سوگیری هزینهٔ از دست رفته» تو روانشناسی توضیح داد: هرچی بیشتر وقت و احساسات میذاری، سختتر میتونی بپذیری که اون رابطه جواب نمیده. گاهی رها کردن خودش بزرگترین نشوندهندهٔ عشق به خودته.