نسبیت زمان: وقتی دیروز، دیروزتر میشود:
در فیزیک، «پیکان زمان» همیشه به سمت آینده است، اما مغز ما این قانون را زیر پا میگذارد. حافظهی آشکار ما نه یک آرشیو، بلکه یک بازسازی فعال است. هر بار که خاطرهای را مرور میکنیم، آن را با اطلاعات جدید آلوده و دوباره ذخیره میکنیم، بنابراین «دیروز» مدام در حال تغییر و عمیقتر شدن است. آیا این به معنای آن است که ما در حال نوشتن تاریخ شخصی خود در لحظهی حال هستیم؟
راهکار:
این نگاه طنزآمیز به زمان، یادآور نظریهی «زمان روانی» ویلیام جیمز است که در آن، شدت تجربه، کشش زمان ذهنی را تعیین میکند. شاید نوشتن از یک «دیروزتر» خاص و توصیف حال و هوای آن، این مفهوم را ملموستر کند.