ما گذشتگان آیندگانیم؛ تأملی در فلسفه زمان و نسلها:
در فیزیک نسبیت، «اکنونِ» شما برای ناظری در آینده، گذشته است؛ فضازمانِ بلوکی میگوید گذشته و آینده همزمان وجود دارند و ما فقط از میانشان عبور میکنیم. از منظر ژنتیک نیز هر نسل فقط ۵۰٪ از DNA خود را به نسل بعد میسپارد؛ یعنی هر فرد درواقع «نیمهگذشته» است. جالب اینجاست که هیچ نسلی نه نقطهی شروع است نه پایان؛ ما همزمان موج و ساحل رود زمانیم. اگر آینده از قبل در فضازمان موجود است، آیا اختیار ما توهمی بیش نیست؟
راهکار:
این جمله را میتوان از دریچهی فیزیک نیز دید: در مدل بلوکی فضازمان، گذشته و آینده به یک اندازه واقعیاند و «اکنون» فقط جایگاه مشاهدهگر است. پس ما نهتنها گذشتهایم برای آیندگان، بلکه در مختصات فضا-زمان، همزمان در حال گذشتن و آینده بودنیم.