رها کردن گذشته؛ عبور از خاطراتی که گذشت:
مغز انسان حافظه را هر بار که به یاد میآورد، بازنویسی میکند نه بازپخش. این یعنی 'گذشتهای' که از آن گذشتی، در هیپوکامپ با تغییرات شیمیایی دوباره ذخیره میشود و دیگر آن خاطرهٔ اصلی نیست. این پدیده 'بازتثبیت حافظه' نام دارد. جالب اینجاست که احساس رهایی از یک خاطرهٔ بد، در واقع یک بازنویسی عصبی است. اگر گذشته مدام بازنویسی میشود، آیا عبور از آن یک تصمیم لحظهای است یا یک فرایند مداوم بیوشیمیایی؟
راهکار:
گذشتهها فقط در ذهن ما وجود دارند؛ هر بار که به آن فکر میکنیم، در واقع آن را بازسازی میکنیم، نه بازپخش. پس 'گذشتن' از گذشته یعنی دست از بازسازی نورونی آن برداشتن. انگار که یک نقاشی را بارها ترمیم کنیم و بعد بگوییم دیگر تمامش کردهایم. عبور واقعی، کنار گذاشتن قلممو است، نه کامل کردن نقاشی.