گذشت آن روزها

گذشت آن روزها که عشق من بودی:

مغز در عشقِ پرشور، دقیقاً همان مدارهای اعتیاد را روشن می‌کند؛ دوپامین و اکسی‌توسین باعث می‌شود معشوق در ذهن تو «خدا» و «شاه» شود، اما این ایده‌آل‌سازیِ عصبی معمولاً چند ماه تا دو سال دوام دارد. پس «گذشت» یعنی فروریختنِ آن تصویرِ بزرگ‌نمایی‌شده، نه نابودیِ خودِ رابطه. آیا شما هم بعد از فروکش کردن این موجِ شیمیایی، عشق را تمام‌شده می‌بینید؟

راهکار:

این بیت، یک غزل تازه را شروع کرده است. می‌توانی روایت را به «امروز» بکشانی: معشوقِ زمانی که «خدای عشق» بود، حالا در کجای زندگیِ راوی نشسته؟ یک مصراع مقابلِ همین بیت بنویس که با «اما» شروع شود تا تضادِ گذشته و حال، کامل شود.