گذرم تا به در خانه

گذرم تا به در خانه‌ات افتاد حسین؛ شعر عاشقانه:

در روان‌شناسی عصبی، مغز میان امنیت خانه و حضور معشوق تمایز چندانی نمی‌گذارد؛ هیپوکامپ مسیرهای تکراری را به نقشه عاطفی تبدیل می‌کند و هر عبور از درِ خانه معشوق، دوپامین را با حافظه مکانی گره می‌زند. در تصوف نیز «در خانه» آستانه دیدار محبوب الهی بوده؛ برای همین این مصرع هم دعای خیر است هم رمز حال خوب.

راهکار:

مغز با تکرار یک مسیر، خانه معشوق را به نقطه امن عاطفی تبدیل می‌کند؛ این شعر در واقع یک نقشه شناختی از عشق است، نه فقط دلتنگی. نسخه امروزی‌اش می‌تواند «گذرم به پروفایلت افتاد» باشد.