گذر زمان و زیبایی

زمان چیزای قشنگ رو می‌بره؛ نگاهی تلخ به گذر عمر:

مغز انسان در پدیده «مرور گلگون گذشته»، جزئیات منفی خاطرات را حذف و زیبایی را تشدید می‌کند؛ پس آنچه زمان می‌برد، خودِ لحظه است نه ردپای عصبی آن. در فیزیک، «پیکان زمان» آنتروپی را افزایش می‌دهد و هر ساختار منظم، از جمله زیبایی، را به بی‌نظمی می‌برد. آیا اگر حافظه نبود، اصلاً متوجه رفتن زیبایی می‌شدیم؟

راهکار:

این گزاره را می‌توان وارونه دید: اگر زمان چیزهای قشنگ را می‌برد، پس لحظه‌های تلخ نیز ماندگار نیستند. زیبایی شاید در دوامِ شیء نیست، بلکه در نگاهِ ثبت‌کننده و خاطره‌ای است که هر بار بازآفرینی می‌شود.