گذر زمان و تسکین دروغین

زمان چیزی را درست نمی‌کند؛ مسائل جدید جای قدیمی‌ها را می‌گیرند:

روان‌شناسان به این «سوگیری تأثیر» می‌گویند: ما مدت‌زمان تأثیر رویدادهای دردناک را بیش‌برآورد می‌کنیم. سیستم ایمنی روانی، ناخودآگاه معنای درد را تغییر می‌دهد یا با چالش‌های تازه جایگزینش می‌کند؛ پس گذشته را پیش‌پاافتاده می‌بینیم. اما در لحظه‌ی وقوع، آمیگدال و واکنش استرس کاملاً واقعی عمل کرده‌اند. آیا این سازوکار دفاعی ما را از حقیقت احساساتمان دور می‌کند یا کمک می‌کند زنده بمانیم؟

راهکار:

به جای آنکه گذشته را با این فکر که «چقدر برای چیزهای الکی غصه خوردم» کوچک بشماریم، می‌توانیم بپذیریم که همان درد در همان لحظه کاملاً واقعی و شکل‌دهنده بوده است. زمان درد را محو نمی‌کند، بلکه ما را به روایت‌های جدیدی می‌رساند که رنج قبلی را کمرنگ‌تر نشان می‌دهد. ارج نهادن به احساساتِ گذشته، نوعی شفقت به خود است.