گذر زمان و تنهایی

خاطرات تنها یادگاری که از ما می‌ماند:

مغز ما خاطره را مثل فیلم ضبط نمی‌کند؛ هر بار که یاد می‌آوریم، سلول‌های عصبی دوباره آن مسیر را می‌سازند و ناخواسته تغییرش می‌دهیم. پس خاطره‌ای که حالا «جا گذاشته شده» احتمالاً با نسخه اولیه‌اش خیلی فرق دارد. به‌قول نوروساینس، ما هر روز داستان زندگیمان را بازنویسی می‌کنیم. این یعنی خود آن «مشت خاطره» هم مدام در حال تغییر است؟

راهکار:

خاطره‌ها مثل عکس‌های محو نیستند، بلکه هر بار که بهشان فکر می‌کنی، داستانشان را بازنویسی می‌کنی. شاید این مشت خاطره، همان دانه‌های بذری باشند که ناخودآگاه در خاک آینده‌ات می‌کاری.