چرا گذر زمان اینقدر سخت و طولانی به نظر میرسد؟:
مغز انسان در سنین بالا میزان «رویدادهای جدید» را کم ثبت میکند چون بیشتر کارها تکراری میشوند. نتیجه: حافظه فشردهتر میشود و زمان از نظر روانی «کندتر» حس میشود. جالب است که در کودکی هر سال ۲۰٪ کل عمرت بود، اما در ۶۰ سالگی فقط ۱.۶٪. این یعنی ریزش موها نشانهی یک خطای ادراکی عمیق است: هر تار مو که میریزد، مغزت بهخاطر میآورد که زمان را از دست دادهای، نه اینکه فقط عمر میگذرد.
راهکار:
این حس کندی زمان در واقع ریشه در «اثر تناسب» دارد: هر سال جدید نسبت به کل عمرت کوچکتر میشود، پس زمان روانتر حس میشود. اما وقتی روی لحظهها تمرکز کنی، کشدار میشوند. راهکار: یک «دفتر خاطرات حسی» از بوها، صداها و دمای هر روز بنویس تا مغزت سرعت ادراک را کند کند.