بهای سنگین گذر زمان: وقتی زندگی میگذرد:
در فیزیک، «اتلاف انرژی» قانونی اجتنابناپذیر است. هر فرآیندی، حتی نفس کشیدن یا فکر کردن، بخشی از انرژی را به شکل گرامهای بیفایده (مانند حرارت) هدر میدهد. شاید زندگی هم، برای «گذشتن»، ناگزیر چنین بهایی از جنس ذوق و حوصله میپردازد. آیا این اتلاف، قیمت حرکت است یا نشانهای از یک سیستم ناکارآمد؟
راهکار:
میتوان این نگاه را اینگونه بازآفرینی کرد: زمان نه دزد، که خاکستری است که هر چیزی را — از جمله سنگینیهایت را — سبکوزن میکند. شاید تمرین این باشد که ببینیم چه چیزی را، به جای جان و ذوق، میتوانیم به آن بسپاریم تا برایمان «ببرد».